بازدید: 950 | تاریخ انتشار : 14 اردیبهشت 1395
یکی از معلمان مدرسه استثنایی بهاران خنداب گفت: سال اول تدریس در مدرسه استثنایی خیلی برایم سخت بود ولی بعد از گذشت زمان دیدم، بجز اینجا در جای دیگری نمی توانم کار کنم و در خودم دیدم که فقط برای این کار ساخته شده ام.
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری نسیم خنداب، به مناسبت هفته معلم گفتگویی داریم با یکی از معلمانی که در مدرسه استثنایی بهاران خنداب مشغول است:

خودتان را معرفی کنید؟

فاطمه نعمتیان هستم، دارای مدرک کارشناسی ارشد، ۵ سال است که به شغل معلمی مشغول‌ام، در این ۵ سال در آموزشگاه‌ها و مدارس استثنایی فعالیت داشتم.

 

چطور شد که شما به این مدرسه آمدید؟

رشته کارشناسی‌ام علوم تربیتی بود که چند واحد درسی کودکان استثنایی داشتیم، من در آنجا علاقه‌مند شدم تا در این آموزشگاه‌ها فعالیت کنم، در کل کار در مدرسه را دوست داشتم.

قبل از این که وارد این کار شوم، کار در مدارس استثنایی به نظرم خیلی سخت بود و فکر نمی‌کردم توانایی کار با دانش آموزان استثنایی را داشته باشم و آنطور که شایسته است با آنها کار کنم.

سال اول تدریس در این آموزشگاه خیلی برایم سخت بود ولی بعد از گذشت زمان دیدم، بجز اینجا در جای دیگری نمی توانم کار کنم و در خودم دیدم که فقط برای این کار ساخته شده ام تا به این بچه ها آموزش دهم.

خودم خیلی دوست داشتم در این مدارس کار کنم، که البته یکسری اتفاقات هم افتاد و ما را در این مدرسه مشغول به کار کرد.

 

کار در مدرسه استثنایی را چطور ارزیابی می کنید؟

اینطور نیست که کار در این مدرسه با مدارس عادی یکی باشد، سختی و تلاش بیشتری نسبت به مدارس عادی می خواهد و از همه مهم‌تر، معلم نتیجه کار خود را در بازخوردی که از دانش آموزان می گیرد خواهد دید، که متاسفانه این مسئله در بین بچه های ما خیلی کم است.

سختی کار ما زمانی خودش را نشان می دهد که هر چه تلاش کردیم، نتیجه ای در بر نداشته باشد، کار با بچه های کوچک و بیش فعال خیلی سخت است، ارتباط خوبی برقرار نمی کنند.

دانش آموزان از نظر ذهنی خیلی متفاوت هستند، بدترین شرایط این است که همه تلاش خود را انجام می دهیم و نتیجه ای نمی گیریم، شاید ۱۰ بار یک مطلب باید برای برخی از آنها تکرار شود تا نتیجه بگیریم.

چه عواملی باعث شده تا شما را به این مدارس علاقه‌مند کند؟

بچه های کوچک و معصومیت و وابستگی که به ما پیدا می کنند، همین امر نیز برای ما اتفاق می افتد و این وابستگی ها خود را نشان می دهد، و می بینم کار و تلاشم به یک جایی رسیده و رضایت بخش است.

شیرینی کار من جایی است که توانستم حمایتی از این بچه ها انجام دهم و نیازی از آنها برطرف کنم.

آموزش در مدارس عادی، جمعی و برای همه دانش آموزان انجام می شود، ولی در مدرسه ما چنین چیزی امکان پذیر نیست و بچه های استثنایی فردی آموزش می بینند.

کار در مدرسه استثنایی خسته کننده نیست؟

خیر، خستگی ما به این خاطر است که بازخورد کمتری از بچه ها می بینیم، کمتر سوال می پرسند، برخی از بچه ها از نظر جسمی هم مشکل دارند که این کار را سختر می کند،در برخی مواقع همکاران من کارهای دانش آموزان را مثل جمع کردن وسایل شخصی و خیلی از کارهای دیگر را انجام می دهند.

سخن پایانی شما...

جامعه در هر زمینه باید از این افراد حمایت کند، این دانش آموزان چند سالی در مدرسه آموزش می بینند و متاسفانه جایگاه خاصی در جامعه ندارند، انتظار نداریم این افراد در مشاغل دولتی به کار گیری شوند ولی به هر حال باید در کارهای مهارتی شاغل شوند تا بتوانند زندگی خودشان را تامین کنند.

 
انتهای پیام/ش
کانال تلگرامی نسیم خنداب
» مطالب مشابه

نظرات:

نام:*
ایمیل:*
متن نظر:
کد را وارد کنید: *